Oylesine

Baslik bulamadim. Kafami toparlayamiyorum ki. Veletix'imiz, Kirpicigimiz uyumadi dun gece. Uyumadi derken, harbi uyumadi. Saat 2'de uyandi, tekrar uyudugunda saat 5.30'du. Aslinda iyiydik son bir kac haftadir. 7-8 saate yakin araliksiz uyumayi basarmistik. Dun gece ne olduysa bir turlu dalamadi. Salladik, oyunlar oynadik, tylenol verdik, belki agrisi vardir diye. Gunduz gibiydi ev. Sonunda Erik de ben de sinirlerimiz iflas edince biraz aglatmaya karar verdik. Cok degil, bi 10 dk kadar agladi. Arada bir kere yanina gittim. Cok kizdi bize. Ama ise yaradi. Sonrasinda uyudu. Icini ceke ceke de olsa. Biz de uyuduk.

Bu cocuk kismisi tam bir surpriz yumurta. Ne zaman ne yapacaklari belli olmuyor netekim.

Baska seyler yazacaktim aslinda buraya. Gunlerdir aklimda dolasan bir suru sey var. Gel gor ki kafa yok. Demek bu da ara sira oluyor. Yazma istegi var ama toparlayamama durumu. Bazen de toparliyorsun, yazma istegi yok.

Bu arada hamilelikte baslayan unutkanlik aylardir suregelen uykusuzlukla birlikte iyice yer etti sanki. Bugun deney yapmaya korkuyorum mesela. Bir sey unuturum, kirarim dokerim diye.

Gunlerdir Mardin'de mezar basinda bekleyen cocuklarin fotograflarina bakiyorum. Icim parcalaniyor. Neden oradan ayrilamadiklarini o kadar iyi anliyorum ki. Ustelik kucucuk cocuk bunlar daha. Ne olacak onlara? Bundan sonra her sey geri donulemez bir bicimde degisti o cocuklar icin. Yetim kaldilar, oksuz kaldilar. Bosuna demiyorlar allah anali babali buyutsun diye bebekler dogdugunda. Bir ebeveyni kaybetmek buyuk bir travma bir cocuk icin. Allah sabir versin bile diyemiyor insan kucucuk cocuga. Ama eminim onlar pek cok kisiden daha biliyorlar simdi sabrin ne demek oldugunu.

Bugun de Cuma. Hafta gene bitti. Nasil bir hizda geciyor gunler, haddi hesabi belli degil. Iyi hafta sonlari.