Bugun evdeyim

Spring Break kutlamalari kapsaminda bugunu evden calisarak gecirmeyi planladim. Evden kismi tutuyor da, calisarak kismi su ana kadar yalan oldu.

Temizlikcimin tesrif etmesini bekliyorum. Sanki calismaya baslamamin onunla bir ilgisi var.

Lafi acilmisken temizlikcimden bahsedeyim. Super temizlik yapan tek insan olabilir Ohayo'da, hatta abartip Amerika diyecegim. Burada iyi bir temizlikci bulmak buyuk problem. Oksurmek icin bile sizden ucret talep ediyorlar. Bu kadin aaa, garaj kirlenmis, dur ben uirayi bir yikayayim modunda. Ilk temizlikcim gercek bir psikopatti, anlatip tekrar sinirlerimi ziplatmak istemiyorum burada. Sonra bu psikopat ve menopoz teyze karisimlarindan s1l1digim icin bir temizlik sirketi tuttum. Berbattilar. Iki-ucu kisi gelip bir halt yapmadan gidiyorlardi. Iki odali evi kaca temizlersiniz diye sordugumda bir fiyat verdiler. Sonra mutfagin bu fyata dahil olmadigi ortaya cikti. Nasil yani? Burada mutfaksiz ev diye bir kavram yok ki. Tam emrivaki durumlari. Bir sure bunlarla idare ettikten sonra bir ilanla simdiki temizlikcimi buldum. Gercekten cok ozenerek, iyi bir temizlik yapiyor. Gelgelelim eve tesrif ederse. Hanfendinin gununde veya saatinde geldigi gorulmedik sey. Cani ne zaman isterse o zaman ugruyor. Binbir de bahanesi var. Kimi dogru kimi yalan ben artik hesabi sasirdim. Ama bunun basina gelen olaylar pismis tavugun basina gelmemistir. En son Florida'dan donerken (Florida'da akrabalari var, ara sira gidiyor ve donmek bilmiyor) havaalani yolunda arabasina pelikan carpiyor ve ucagini kaciriyor. Hikaye bu. Ve boyle onlarcasi.

En son Pazartesi gelecek diye konusmustuk, ekti beni. Sonra Carsamba diye anlastik, hala ortada yok.

Aslinda kadincagizin uzucu bir hikayesi var. Bogaz kanseri olmus. Doktorlar bir yil omur vermisler ve tam 17 ameliyat gecirmis. Kocasi hasta diye bunu terk edip gitmis. Su an cok saglikli. Ama karninda bir tup var, sivilarini oradan aliyor ve sesi tamamen kisik. Surekli text mesaji atiyoruz o yuzden birbirimize.

Sonunda geldi. Butun haftami onu bekleyerek gecirdim, baydim yani. Simdi de bana diyor ki, bugun bitiremezse Cuma gelip bitirirmis. Oldu! Bir de Cuma gunumu seni bekleyerek heba edeyim! Tepemi attirdi sonunda, soylendim biraz valla. Gelmezse de gelmesin istemiyorsa, cekemeyecegim artik bu tripleri.

Un

Yemek pisirmeyi cok severim (cooking). Ama hamur isi yapmayi pek o kadar sevmem (baking). Ikisi cok farkli seyler. Cooking yaraticiliga daha acik gelir bana, son dakikada fikir degistirip baska bir malzeme ekleyebilir veya kafaniza gore bir seyden daha az veya cok koyabilirsiniz. Baking ise boyle yavsakliklara izin vermez. Iki yumurta dediysek iki yumurta-o kadar! Bir de ayni seyin surekli tekrarini gerektirir. Sevmem ben o yuzden bake etmeyi cok. Labda zaten yeterince dikkatli olcup biciyorum herseyi, evde de aynisini yapmak istemiyorum galiba...

Ama oluyor iste, bazen hamur isi de yapmak gerekiyor. Boyle zamanlarda genelde aradigim tarifi gugilliyorum. Ve her seferinde ayni hayal kirikligi. Neredeyse butun sitelerde ayni ibare: Aldigi kadar un!!! Gicik oluyorum bunu gordugumde tariflerde. Yahu herkes bilmek zorunda mi bu kivami? Cok mu zor bir seferligine bunu olcup yazmak? Ustelik de tarif uzerine kurulu bir blogsa bu?

Hayir deneyip yanilacaksam, tarife niye bakiyorum o zaman, kafama gore yapayim...